JALAL ALWAN a modern artist executes his art in two and three dimensions. The artist thinks that the raw material has the same descriptions as the being it makes, it changes with time as any living being, in contrast to its apparent stability, and also it changes its representations and its ability of expression.

The artist works to bring the material to life and spend its emotional and tragic energy from the roughness of the material and its provocative rawness. The artist treats the material with neutrality so no harm comes to its natural beauty or its identity, he leaves an open choices for wood, Iron, material, stones, lead, leather..etc. to express itself clearly. Jalal Alwan does not finish his works as a spoilt professional, he carries on with his raw material as he need to unite with its beginning, so close to them as to get far from the historic and the futuristic.

When he scratches, engraving, pasting, connecting and cancelling; Jalal does not repeat the natural pictures and panoramas which stored in his memories, he bring back the sadist ritual of the events and its tragic consequences. He may give his worn-out finger tips and wounded hands as they take away the surface roughness, the scratching of a mass equilibrium and smooth the rough material.

His works is a research into the lost self amongst the ashes of lost case, which he find it in one as a collage setting in life panorama and the painting together as they seem living beings just survived from burnt out distraction. The colours of blood, dust, gold and black oil; all played a derisive role in deepening the failures.

His works talks about new fires and coming dilemmas. Hence; it is a dialogue for a civilization which is swallows uniqueness of humans and crushes his being, it gets in all parts of our life to form our choices in clothing and food, it interfered in all our thoughts and the ideology which we believe in or not, so that one looks into the mirror not to find his face, as all our shapes were rubbed off and personalities made to suit itself.



JALAL ALWAN Is beeldend kunstenaar. Hij voert zijn werk 2 en 3 dimensionaal uit. Jalal gelooft dat materie de eigenschappen van levende wezens heeft. Ondanks de bewegingsloosheid verandert, volgens Jalal, de materie met de tijd. Ook de expressiekracht van materie verandert.
Jalal poogt de materie uit haar slaap te wekken, de emotionele expressie eruit te halen en er nieuw leven in te blazen.

Ondanks zijn persoonlijke betrokkenheid respecteert hij de eigen aard van de materie. Hij tast de natuurlijke identiteit van de materie niet aan en houdt haar natuurlijke schoonheid intact. Hij geeft materie als hout, ijzer, textiel, steen, lood enz. de mogelijkheid om de eigen identiteit uit te drukken en uit te stralen.

Jalal maakt zijn kunstwerken niet met recreatieve doelen. Hij volgt de materie en verenigt zich met haar natuur om die vereniging daarna, in het kunstwerk, te vereeuwigen. Met zijn schuren, schaven, plakken en wijzigen, laat Jalal ondertussen ook het pijnlijke aspect zien dat aan het creatieve proces verbonden is

Hij veegt over de ruwe vlakken van zijn kunstwerken en voelt de stille massa met zijn versleten vingerafdrukken.
Zijn kunstwerken zijn een zoektocht naar de verloren identiteit. Een identiteit die verloren is gegaan tussen de grote hoeveelheid aan trauma’s en teleurstellingen die als een collage in de kunstenaar leven en nu vorm krijgen in het kunstwerk. Het is alsof zijn kunstwerken levende wezens zijn die net een verwoeste omgeving hebben overleefd.

Hij gebruikt de kleur van bloed, zand, goud en aardolie omdat deze de kleuren van die strijd weergeven. Die strijd die verscheurend geworden is door zojuist genoemde trauma’s en teleurstellingen. Gebouwd op de verscheurdheid van het hier en nu, wijzen zijn werken vooruit naar toekomstige branden en grote verlorenheid.
Het is dus vergelijkbaar met de beschavingsobsessie die de vrijheid en geluk van de mens heeft opgeslikt.

Jalal’s werk verwijst naar de dwang van de beschaving, een beschaving die de vrijheid en het geluk van de mens heeft aangetast. De beschaving die zich met de kleinste details van ons leven bemoeit: het bepalen van onze smaak, kleding, voeding en zelfs het vormen van onze meningen, keuzes en het geloof: dat waar we wel of niet in mogen/moeten geloven. De huidige mens zoekt in een spiegel naar zijn zelfbeeld en hij kan het niet vinden. De beschaving heeft met haar middelen onze menselijke natuur weggeveegd en heeft het gevormd zoals zij dat wil.

En zo doet de beschaving met haar object (de mens), hetzelfde als de kunstenaar met zijn object (het kunstwerk). Of is het verschil dat de kunstenaar ondanks de gewelddadige inbreuk de diepere aard van zijn object blijft respecteren? Als er dan al sprake is van sadisme geldt dat eerder voor ‘de beschaving’ als voor de kunstenaar.